Afgelopen week kwam ik theatermaakster Carla Mulder op internet tegen. Op de website van Parool staat een interessant artikel uit 2009 over haar voorstelling game/Jan, een coldcase , de afsluiter van Trilogie van het verleden. Het verhaal van deze trilogie was allemaal gebaseerd op een koffer die ze in 2002 had gevonden op zolder, vol met foto's door haar opa gemaakt. Daarnaast vond ze een dossier met documenten van een onopgeloste moordzaak van haar oom. Die moord was iets waar thuis nooit over gesproken werd, een echt familiegeheim dus. En laat ze nou met dit materiaal voorstellingen gemaakt hebben...
Klinkt bekend in de oren, toch? De start van mijn project en haar project(en) komen uit dezelfde hoek, en zelfs de uitwerking hebben wel iets van elkaar weg. Kortom, een perfecte bron voor mijn presentatie morgen!
Inderdaad, morgen weer een presentatie. Ik heb hem af, maar zal tot het laatst toe blijven twijfelen en hopen dat ik niks vergeten ben. Ik heb zoveel informatie/research/ideeën dat het lastig was om er weer een logisch verhaal van te maken. Fingers crossed!
Gisteren heb ik een bezoek gebracht aan het Stedelijk museum Amsterdam en het Amsterdams museum. Ik hoopte bij het eerste museum verrast te worden door nieuwe invalshoeken voor de vorm, het tweede museum hoopte ik mij meer te verdiepen in de tijdsperiode van mijn overgrootmoeder. Ik ben totaal geen liefhebber van moderne kunst. Ik had het hele museum dus in minder dan een uur gezien. Wat mij heel erg tegenviel is dat er eigenlijk alleen '2D' kunst hing, ik had meer installatieachtige vormen verwacht. Ik was dus al tot de conclusie gekomen dat deze zoektocht mij niks nieuws opleverde, toen ik onverwachts heel blij werd!
De afgelopen dagen ben ik weer gaan nadenken over de vorm die deze voorstelling moet gaan hebben. Ik ben vertrokken uit het oogpunt dat het een realistisch ingerichte kamer moest zijn, maar ik begon al vrij snel aan de haalbaarheid te twijfelen. Daarnaast heb ik de wens om dit meer dan een keer te kunnen laten zien, waardoor het formaat/omgeving een belangrijke rol gaat spelen.
De afgelopen week heb ik helaas niet zoveel kunnen doen aan mijn project als ik zou willen, dit wegens persoonlijke omstandigheden. Aankomende week zal hier ook nog sprake van zijn, maar ik doe mijn best om zoveel mogelijk slagen te maken.
Mijn focus lag de laatste tijd op de Victoriaanse tijdperk in Engeland. Ik heb boeken, films en series hierover gelezen/gekeken, waaruit bleek dat ik het meeste heb met de romantische verhalen van Jane Austen. Misschien logisch, ik als meisje hou wel van onmogelijke liefdes die uiteindelijk toch mogelijk blijken te zijn.
De tijdperk zelf spreek mij nogsteeds aan, de taalgebruik, de omgangsvormen, de aankleding. De rust die zowel vrede als gevoel van opsluiting creëren.
De oplettende bezoeker had het misschien al gezien. Aan de rechterkant van dit blog staat sinds vandaag een Pinterest bord, die mijn laatst gepinde afbeeldingen toont van de Green Tea Mug bord.
Ik merkte dat ik tijdens mijn research naar Afternoon Tea veel afbeeldingen vond, om dit makkelijk te delen met jullie heb ik ervoor gekozen er een bord op Pinterest te maken. Zo blijft alles overzichtelijk. Wel zal ik nogsteeds moodboards maken, deze zijn meer om de juiste sfeer te vinden.
Afgelopen week ben ik mij meer gaan verdiepen in de tijdgeest waarin ik de performance wil laten plaatsvinden. Mijn voorkeur ging al vrij snel in het begin uit naar Engeland in de 19e of begin 20ste eeuw, dit omdat rond 1840 daar de eerste afternoon tea's werden gegeven en ook het taalgebruik leek mij leuk om toe te passen in de performance. Mijn allereerste idee was dan ook om de performance tijdens zo'n afternoon tea te laten plaatsvinden.
Om meer te begrijpen van deze tijdgeest ben ik begonnen met het kijken van verschillende films en series. Al vrij snel kwam ik erachter dat mijn voorkeur ligt bij de verhalen van Jane Austen (1775-1817), maar ik ben er nog niet helemaal achter of alleen de periode of ook de liefdesverhalen mij aantrekken.
De schrijver, Gary Izzo, verteld op een hele fijne manier over interactief theater, en alles wat daarbij komt kijken. Helaas kon ik op internet niet ontdekken of hij hierin nog steeds actief is, anders zou ik graag wat van zijn werk live willen bekijken.
De belangrijkste punten waarvan ik dacht dat ik daar wat aan heb voor mijn onderzoek heb ik hieronder genoteerd. Omdat het nogal veel was (goed teken!) heb ik het gecatalogiseerd per onderwerp. Dat zoekt makkelijker terug.
Deze tekst zoomt vooral in hoe theater zal zijn als er i.p.v. mensen robots gebruikt worden als performer. Ze verwijst in haar tekst naar o.a. de festivals Under the Radar en COIL, maar beide festivals spraken mij na hun websites bekeken te hebben niet erg aan.
De tekst was best interessant, maar dit helpt mij niet verder in het onderzoek.
Het is vandaag een dag waar ik zowel complete verwarring als verhelderde blikken heb ervaart.
Ik ben begonnen met verschillende artikelen te lezen op Guardian. Daar kwam ik op gegeven moment op het artikelCan video games help theatre reach the next level?, geschreven door Fin Kennedy. Hierin wordt het vraagstuk tussen theater en games op tafel gelegd, iets wat enorm aansluit op mijn opleiding en onderzoek.
Een boek dat zich vooral focust op de praktische kant van improvisatiespel, niet toepasbaar op mijn onderzoek/concept. De tekst hieronder inspireert mij daarentegen wel, daarom noteer ik hem hier.
'Het publiek moet zich realiseren dat kijken naar een voorstelling een actieve bezigheid is en dat het eindresultaat niet op het toneel maar in de verbeelding van de toeschouwer ligt. Ieder maakt zijn eigen voorstelling naar aanleiding van wat hij te zien krijgt. De inbreng van elke kijker is anders en samen met wat de toneelmaker op het toneel vertoont maakt dat zijn uiteindelijke schouwburg belevenis uit.' (blz.64)
In dit boek heb ik veel gevonden wat aansluit op mijn onderzoek. De toekomst van fysieke acteurs, verschillen tussen film-en theateracteurs, interactie en interdisciplinaire werken. Maar er staan ook veel verwijzingen naar andere voorstellingen, artikelen en boeken in, die mij weer een stap verder brengen in mijn onderzoek. Ik heb helaas niet alles online gevonden, maar degene die ik wel heb ga ik zeker goed doorlezen.
Een interessant boek, met als focuspunten de verschillen en samensmeltingen tussen de toneelspeler en het personage in het vertellende theater. Uit dit boek het ik een paar voorbeelden genoteerd die de geraamte van theater helder beschrijven, die ik later goed kan gebruiken bij het schrijven van 'het toneelstuk'.
Vanochtend (weer) de bibliotheek leeggeplunderd, deze keer de theaterafdeling. Moet ik er wel bij zeggen dat die uit ongeveer 10 boeken bestaat, waarvan er nu 6 bij mij thuis liggen.
Vandaag heb ik Toneelspelen in de tegenwoordige tijd, geschreven door Paul Binnerts en Theater en Technologie van Klazien Brummel gelezen. Het eerste boek benadert vooral de probleemstelling tussen de toneelspeler en de personage, dit vanuit vertellende theater gezien.
Inspiratie komt niet uit de lucht vallen. Je moet je ogen ervoor openen, het opzoeken en proeven. Al sta je er met je neus bovenop, als je ogen dicht zijn zie je niks.
