Afsluiting van een hoofdstuk

En toen was het voorbij. Zes maanden lang keihard gewerkt met maar een doel voor ogen; slagen voor mijn diploma. En dat is gelukt! Ik heb afgelopen vrijdag mijn diploma Design for Virtual Theatre and Games opgehaald, en dit blogbericht is dan ook de laatste keer dat ik als HKU-student in actie kom. Ontzettend gek, maar de toekomst biedt vast veel nieuwe kansen!

Twee dagen voordat ik mijn examen had, was eindelijk alles af voor mijn voorstelling Blijf mij herinneren. Wat een ambitieus plan had ik dan ook, een voorstelling in elkaar zetten, zowel verhaal, regelset, techniek als vorm. Deze voorstelling vond plaats in een kamer van twee bij vier meter, die ook van de grond af opgebouwd moest worden. Al met al keihard gewerkt om alles af te krijgen.
En toen was het af, er moest alleen de examenpresentatie nog in elkaar gezet worden. Doordat ik een klein beetje tot rust kwam vielen dan ook eindelijk de kwartjes op zijn plek. Ik begon te begrijpen wat mijn project nou eigenlijk inhoudelijk inhield. Grappig genoeg veranderde toen ook de focus van het project. Niet het product maar het onderzoek werd belangrijk.

Tot drie uur 's nachts heb ik mijn onderzoeksdocument/presentatietekst geschreven, om daarna als een blok in slaap te vallen.
Maar het heeft zijn vruchten afgeworpen. Een 9 voor onderzoek, een 8 voor regelset! Mijn onderzoek werd gecomplimenteerd, dit hoort een HBO-student te doen, het is van academisch niveau. Niet gek, voor een tekst waar ik maar vier uur aan heb gewerkt.
Maar het zat natuurlijk al die tijd al in mijn hoofd, het moest er alleen nog uitkomen.

En tijdens het schrijven concludeerde ik ook wat verrassends. Ik heb bewust ervoor gekozen de acteur fysiek weg te halen, maar helaas is de persoon achter de techniek nog niet te digitaliseren. Omdat er nog steeds iemand live de knoppen moet besturen, kies ik bij een soortgelijk project in de toekomst er dus voor de acteur live achter een microfoon terug te plaatsen. Het menselijk aspect, de improvisatie, om daarmee het gevoel van een aanwezigheid te versterken, geeft veel meer toegevoegde waarde dan vooraf opgenomen zinnen, wat in sommige gevallen totaal niet past bij het moment. Er werd bijvoorbeeld gevraagd 'Hoe heet je ook alweer?', waarop ik het simpele antwoord 'Elisabeth' niet klaar had. Een acteur kan daar direct op inspringen.

Benieuwd naar mijn complete onderzoek?
Via deze link kom je bij het document. Als je vragen, opmerkingen, tips of complimenten wilt geven, kan dat naar info@theteabird.nl gestuurd worden. ^^

En nu is het officieel, ik ben alumni. Wat nu? Ik ga eerst eens fijn genieten van mijn welverdiende vakantie, maar als ik eerlijk moet bekennen kriebelt het alweer nieuwe projecten aan te pakken. Maar ga ik mij compleet verdiepen in interactief theater door bijvoorbeeld stage te lopen bij Punchdrunk? Of ga ik gelijk voor mijzelf aan de slag, en eventueel parttime bij een baas werkend?
Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Ik weet alleen zeker dat ik projecten wil doen die ik leuk vindt, om deze vervolgens met iedereen te delen. Dat moet toch niet zo moeilijk zijn?

Gr. Tamarah

www.theteabird.nl

Presentatie 2: De context centraal

Gisteren was het weer zover, presentatieronde 2 van IPDG4. Zoals iedereen had verwacht liepen we weer eens enorm uit, maar ik heb geluk. Door mijn achternaam sta ik altijd midden in de lijst, net na de pauze. Daardoor kon ik mijn presentatie goed klaarzetten.

Ik begon met een geluidsfragment van Elisabeth. Het is een testopname die ik heb bewerkt zodat ik wat kon laten horen op de presentatie.

Geluidsopname Elisabeth

Daarna heb ik een stuk tekst geciteerd van theatermaakster Carla Mulder;
’Nooit gedacht, dat ik dat geweldig zou vinden: in archieven duiken en onderzoek doen. En dan iets vinden! Dat is zo avontuurlijk. Met de verhalen die je ontdekt, krijg je een verbinding tussen heden en verleden. En als je die in een theatrale vorm giet, spreek je heel direct de verbeelding van het publiek aan.”

Bron; Carla Mulder

Afgelopen week kwam ik theatermaakster Carla Mulder op internet tegen. Op de website van Parool staat een interessant artikel uit 2009 over haar voorstelling game/Jan, een coldcase , de afsluiter van Trilogie van het verleden. Het verhaal van deze trilogie was allemaal gebaseerd op een koffer die ze in 2002 had gevonden op zolder, vol met foto's door haar opa gemaakt. Daarnaast vond ze een dossier met documenten van een onopgeloste moordzaak van haar oom. Die moord was iets waar thuis nooit over gesproken werd, een echt familiegeheim dus. En laat ze nou met dit materiaal voorstellingen gemaakt hebben...

Klinkt bekend in de oren, toch? De start van mijn project en haar project(en) komen uit dezelfde hoek, en zelfs de uitwerking hebben wel iets van elkaar weg. Kortom, een perfecte bron voor mijn presentatie morgen!

Inderdaad, morgen weer een presentatie. Ik heb hem af, maar zal tot het laatst toe blijven twijfelen en hopen dat ik niks vergeten ben. Ik heb zoveel informatie/research/ideeën dat het lastig was om er weer een logisch verhaal van te maken. Fingers crossed!

Presentatie De maker centraal

Excuses voor het enorme verwaarlozen van mijn afstudeerblog. Afgelopen week heb ik bewust al mijn energie in presentatie 1 gestopt, waardoor het bloggen er niet van gekomen is.

Maar nu ben ik er weer! Gisterochtend heeft iedereen braaf zijn presentaties gedaan, die ik weer braaf heb gefilmd. Ik zet mijn presentatieopname hier niet online, om de simpele reden dat ik een hekel heb mijzelf terug te zien/horen. In plaats daarvan deel ik mijn Prezi presentatie hier, dat ook een aardig beeld schept van waar ik nu sta. Best handig die Prezi. ;)



Na mijn gevoel ging de presentatie goed, ik heb niet het idee dat ik belangrijke stukken ben vergeten. Als feedback kreeg ik o.a. terug dat ik meer research moet doen naar wat er allemaal is gemaakt zonder fysiek aanwezige acteurs (in installaties/films/games enz.). Daarnaast kreeg ik van Joris de tip dat als ik authenticiteit van Amsterdam terug wil laten komen in mijn verhaal, dat dan wel waarheidsgetrouw moet zijn. Als Amsterdam een belangrijke rol gaat spelen ga ik zeker een bezoekje brengen aan het Amsterdamse archief.

Maar mijn eerstvolgende stap wordt het verzinnen van een verhaallijn. Als ik die eenmaal heb worden een aantal dingen makkelijker voor mij te visualiseren, waardoor ik weer verder kan.
Mysterieboeken, games en films krijgen dus nu al mijn aandacht. (tips zijn meer dan welkom!)